17 Temmuz 2010, Cumartesi
saat: 15:20
Hayat değişken, ama insanlar değil, insanlar değişemez. Hislerin sona erdiğini zannederiz, ama aslında hiç öyle değil, en sevmediğim insanı sevdiğim zamanları bile hatırlayarak o kişiyi özleyebiliyorum çoğu zaman.
Sevdiğim ve hatasızca kaybettiğim insanlarım yok benim, hep hatalarımla kaybettim. İster istemez insan hata yapıyor, ve hatalar diğer hataları getiriyor, benim için bu hep bir zincir olmuştur.
Kendileri gidenler hep gidebildiklerini sandılar, ama her zaman hayatlarının bir parçası olduğumu bana istemeden de olsa belli ettiler, üzülerek geri geldiler, çünkü biliyorum, insanları sevme tarzım, diğer insanlarınkine benzemiyor, gerçekten "kendimi" veriyorum ve başka hiçbir şeyi umursamıyorum severken.
Kaybettiğim her şey, bir kazanç benim için, çünkü giden herkesin aklında kaldığımı, ve hep kalacağımı biliyorum.
Bir insanı gerçekten hissetmek çok zor bir şey, bir insana gerçekten hissettirmek de öyle. Dokunmak, öpmek, bakmak, herkesin yapabileceği şeyler, ama herkesin "hissettirebileceği" değil. Bu bir lanet gibi üstümde, sanırım hep bununla yaşayacağım, dokunduğum, öptüğüm, ve baktığım herkesin, unutamayacağı kadar derin izler bırakarak.
