18 Temmuz 2010, Pazartesi
saat: 23:58
evim, okulum, dostlarım.. herşeyim.
bu gece son kez birlikteyiz.
neler yaşandı bu odada, koltukta, balkonda, banyoda, sehpada..
ne çaylar demlendi.
ne mutluluk, mutsuz gözyaşları döküldü..
kimlerin yolları gözlendi..
önce seni senin kadar çok seven sevgilinle ilk senen geçti, eve alışamadıgın için pek eşya alınmadı.
sonra engellerden sevgilinden ayrılında, bunalıma girildi. bu halının üstüne yıgılındı..
sonra boşluktan, en berbat kişiye aşık olundu. ilaçlara başlandı. depresyona girildi.
sonra o nişanlanınca evin dekoru değiştirildi.
unutmak için.
"kişi" unutuldu, yaşanan unutulmadı.
sonra denemeler yapıldı.
onunla bununla..
olmadı.
eve iyice alışıldı, dostlar, yüksek lisans partileri, süsler, halılar, sehpalar, koltuklar alındı. döşendi.
en çok da kırmızı koltugum..
bir senedir benleydi yalnızca.
sonra sevgilin oldu ama niye..
niyesini boşver, çok sorgulama.
aşk bitti, yok artık.
şimdi ayrılma vakti bu evden, kutu evimden..
hiç üzülme good..
senin kararındı..
her ayrılıkta oldugu gibi, yine terk ettiğin bir şey için üzülme..
her güzel şeyin oldugu gibi, bunun da bir sonu vardı çünkü..
