19 Temmuz 2010, Pazartesi
saat: 23:24
Kuruntularımın tavan yapmış olmasından kelli üzerime çullanıyor olmalarını ve gerçekten saçmalıyor olmayı istiyorum. Şişkinlik rahatsız etmeye başladı. Kendimi parçalamak istiyorum..
Endişelerinin üzerine hep rahatça yürümüş biri olarak, bu endişenin de üzerine yürümeyi biraz daha ertelersem içinden çıkılmaz bir duruma sürüklenmekten korkuyorum, ama korku çok cezbediyor beni.
"ne tür bir insanım?" sorusuna hem cevabım yok, hem de gülüyorum utanmadan..
hmm, utanmaz?!
