21 Temmuz 2010, Çarşamba
saat: 10:29
İzin bitti ve ben yine işimin başındayım..
Huzurlu bir ev hayatından sonra iş hayatı pek iç açıcı olmasa bile sakin bir güne başladım..
14 gün boyunca evimde keyfini çıkarta çıkarta işlerimi yaptım.. Ütüden bile keyif aldım düşün işte.. Akşam üzerleri eşimin işten çıkacağı saate yakın telefon çalmasına alıştım :o)) "Bir şeye ihtiyacın var mı?" diyen sesine.. Kapı çalmasıyla heyecanlanmaya :o)) Eşimin "evhanımı karıcım" yakıştırmasına.. Her akşam yemeklerimi büyük bir zevkle yemesine bayılıyorum :o)) Hareketli günler yeniden başladı güncecanım.. Ancak vücudum o kadar alıştı ki bu koşturmacalara.. Evde boş kaldığım dakikalar garip geldi bana.. Düşün artık :o)) Ki ben tembel bir yapya sahip olduğumu düşünürdüm :o) Ama ben arı gibi çalışkanmışım meğersem de ben bilmiyormuşum :o)) Sanırım çalışıyor olduğumdan dolayı herşeyi daha düzenli yapıyorum.. Planlı programlı.. Benim bu tembelliği üzerimden atmam için evlenmem gerekliymiş anladım bunu :o)))
Neysem herşey yolunda MAŞALLAHH.. Tek eksiğim biliyorsun işte.. Geceleri uykumu kaçırıyor o eksiklik.. Gözlerimi kapattığımda hala daha gözümün önüne geliyor o acı haberi alışım.. Uykum kaçıyor dolanıyorum evin içinde.. Ağlıyorum içim durmuyor.. Yokluğuna alışmak mümkün değil.. Birde bu kadar güzel olaylar zincirinde iken.. Ve bu mutlulukları yaşamayı en çok hakeden o iken.. Yokluğuna alışmak mümkün değil..
Seni Çok Özledim diyebileceğim sadece biricik BABACIM... Mekanın Cennet Bahçelerinden bir Bahçe olsun..
