23 Temmuz 2010, Cuma
saat: 22:05
bu sabah aynadaki aksim oyle iyi anlatiyor ki beni.
kizgin, kirgin, ama en onemlisi umutsuz. yipranmis, yaslanmis, kararmis gozler ve genc bir beden. soluk alirken, almayi hatirladigim zamanlarda, bogazim yaniyor. hep icimin guzelligini yansittigini soyledikleri yuzum, dunyamin cirkefligine dondermis olmali ki uydusunu icten ice bir tiksinti ve cokmuslukten baskasini gostermiyor. dislerimin nerede durduguna itina gostermesem cenelerim birbirine kenetlenecek gibi. hayatta kalma arzusunun o essiz gucuyle onlari birbirinden ayiriyorum. vucudumu tirnaklamiyorum. camdan asagi atmiyorum kendimi.
