29 Temmuz 2010, Perşembe
saat: 14:08
günce asosyallikte hızla level atlamaktayım. Bu kadar hızlı bir şekilde asosyal olmak altından kalkılabilecek birşey değil. hatta bunun bir hastalık olduğunu düşünmekteyim. Beynim o kadar meşgul ki bir insanın -hala insan- ömrünü sürdürebilmesi için gerekli olan ihtiyaçlarını bile unutabiliyorum. Yemek yiyip içmek unuttuğum birincil ihtiyaçlar. bir de cinsellik var ki -o bence insanın yaşamını sürdürebilmesi için lüks bir ihtiyaç hatta ihtiyaç bile değil- günlerdir belki de aylardır kimseyi arzulamıyorum. Kuşup ötüp ötmediğinden haberim bile yok desem durumu özetlemiş olurum galiba...
Neyse konu bu değildi aslında. konu daha duygusal meseler, insanlar ne güzel aşık olabiliyor günce ve bunu dile getirebiliyorlar. Bu asosyalliğim içinde sevgi, aşk, iyi vakit geçirme gibi normalde güzel birşeyleri ifade eden şeyler, şu anda bana o kadar boş geliyor ki...
Hani böyle anlamadığınız birşey duyduğunuzda yüzünüzü buruşturursunuz ya, sanki yüzünüzü buruşturduğunuzda olan biteni anında anlyacakmışsınız gibi...
En son ne zaman karşı cinsten birisi ile güzel vakit geçirdiğimi hatırlamıyorum. O geçirdiğim güzel vakitten sonra onunla tekrar beraber olmak istediğimi, o da benimle beraber vakit geçirmek istermi diye kendi kendime sormayalı o kadar çok zaman oldu ki...
Neyse günce beni bunlarla oyalama!
