03 Ağustos 2010, Salı saat: 11:36 www.medyatava.com/haber.asp?id=67888 akşam yeğenimin heyecanla tc kimliğini gönderip sonucuna bakmamı istemesi ve puanın dudaklarımdan ses olarak çıkması sonrası çığlıklar eşliğinde ağlamaya başlamasını telefondan dinleyebildim ancak yanında olsam yanaklarına iki tokat sallayıp (şimdiye kadar hiç dövmedim) kendine gelmesine yardımcı olurdum.. ablamın da oradan bağrışlarının sonrasında yaklaşık 1 saat telefonun hoparlörü açık şekilde hepsine vaaz verdim.ben kimim ki!sadece imkanları kısıtlanmış ta olsa okuma imkanı bulamasa da ii bişeyler yapma çabasında olan biri dışında kimse değildim. ama onların teyzesiydim.ben yapamamıştım belki ama onlar yapabilmeliydi..birilerine inat.. puanı aslında matematikte mantıklı hareket etse iyiymiş te çocuğun nasıl bir psikoloji ile sınava gittiğini ki 1 hafta öncesinden kendisine bu durumları umursamayıp herşeyi kapının önündeki askıya asıp girmesi yönünde telkinlerde bulunmuştum.ama tabiki de dışardan bakana kolay geliyor.anne baba kavgaları esnasında 2 yaşındaki çocuk bile ağlayarak anladığını belli ediyorsa bi annesine bi babasına koşuyorsa 13 yaşındaki çocuğunun herşeyin bilincinde olabilmesi kaçınılmaz.. keşke elimde imkan olsa da hepsini ailelerinden çekip kurtarsam da onlara en güzell huzurlu ortamda eğitimlerini devam ettirme imkanını sağlasam..zamanı var daha..planlarımı hayata geçirmeye zaman var.. önce biraz birikim.. manevi birikim,maddi birikim..daha pişmeliyim.. üzülebiliyorum şuan.. fikir verebiliyorum sadece onlara.. ama biliyorum onlar bu zeka ile çalışmaya devam ederlerse bizim beklentimizin çok çok üstünde yerlerde olacaklar..bizim imkanımız olmadı ama onlar başaracaklar.. offfff neyse..sinirlerim bozuldu.. Shirin