05 Ağustos 2010, Perşembe
saat: 02:23
oturdum ağladım...yüzüme astıgım tebessümden sıkıldım yaz rüyalarından sohbetlerden kalabalıklardan ınsanlardan çok özledim onu günce..çok:( ne kadar yalnız hissettiğimi bilemezsin...eger hersey yolunda gitseydı şimdi yanındaydım o naif ellerini seviyodum...bana sarılıyodu sımsıkı...onu cok özleyiyorum bu acının tarifi yok.geçer sanıyorum geçmiyo...başkalarını düşünüyorum zorla kafama ısımler sokuyorum olmuyor....herşeyi deniyorum inan çivi çiviyi söker düşüncesini sevmediğim halde onu bile denedim...hep boş..hep anlamsız...herşey ban aonu hatırlatıyor cok alınganım ınsanlara sarıyorum konu o olunca...ben ona bembeyaz hayaller büyüttüm...ben ona onca yıl emek sevgi verdim...koca bir gelecek planladım ben onunla...onu çok özlüyorum ...adının geçtiği herşeyi özlüyorum..yanımda olmasını özlüyorum...benimle nefes almasını...napıcam ben günce ne zaman geçecek bu yaralar bu izler bu sancılar ne zaman bitecek gelinlik gördüğümde yüreğimde duydugum acı...
beni okadar caresiz ve tek bıraktıki ondan ayrılmakdan başka birşey yapamazdım biliyosun...evet onu bıraktım gittim dimdik durdum karsısında yüzüklerini verdim...aradan aylar geçiyor aradan zaman geçiyor o benden gitmiyo...dönüp dolaşıp aynı yerdeyim...
"ben hayatın mağlubuyum "........
