09 Ağustos 2010, Pazartesi
saat: 20:51
-Bu evin kuralları var.
-Ben hatırlamıyorum kural filan koyduğumu.
-Bende pek çok şeyi yapmak istiyorum ya da istemiyorum ama başıma buyruk hareket edemem.
-Sana engel olduğumu hatırlamıyorum, seni tutan da yok.
-O zaman bende artık yemek pişirmeyeyim.
-Pişirme.
-Temizlikte yapmayayım.
-Yapma. Kurallar, kurallar, kurallar! Kendi kendine kurallar koyup, kendi kendini sıkmaktan ne zaman vazgeçiceksin anne? Geberip gittiğinde mi?
Annemle yaşadığımız bu saçma dialog sırf dün gece yaşanan o lüzumsuz kavga yüzündendi. Fakat annem, babamla neden kavga ettiğimizi yanımızda olmasına rağmen kesinlikle anlamamıştı.
Büyük bir sıkıntı ve bitsede gitsek edasıyla babamın höykürmesini dinliyordum. Söylediklerini umursadığım yoktu. Onu umursadığım da pek söylenemezdi.
Fakat bağırmasının asıl sebebi, söylediklerinden çok daha başka bir konuydu. Kurduğu son cümleyle bunu açık etmiş ve oturduğum yere yapışmamı sağlamıştı.
Ve ilk kez gülümseyebilecek bir şey bulamadım.
