12 Ağustos 2010, Perşembe
saat: 03:29
el yazımla tuttuğum güncelere bakıyorum bazen (oldukları yerden çıkaran okuyan kadeşim sağolsun!!)
ne acı ne sitem ne öfke ne umut ne sevgi ne gelceklerle dolu!
yazılan onca iç sıkıcı anılara rağmen acının acı sevginin sevgi kederin keder olduğu zamanlarmış!
d.günüme 27 gün kala ben gelen güne ve anlamına dair hiç bir duygu içinde değilim halbuki hep kendini gerektiğinden fazla önemserdim kendimi bu zamanlarda...
kendi içinde bir devinim bu..üstünden gökkuşağının geçmediği,baharların aynı serinlikte aynı tonlarla geçtiği her yazın yapış yapış terlettiği..
ne çok şeyi özledim.her özlediğimde özlemekten yorulup aynı kısır döngünün arapsaçı halinin içine tekrar tekrar attım kendimi..
tutunduğum iç sızlatan anılarım bile kahramanlarını öldürdü.
tutunaak acı yok.
içi boşalmış bir hayat.
öyle işte.
