12 Ağustos 2010, Perşembe
saat: 13:44
Kaybettiklerim arasında en çok aklımı özlüyorum.
İnsanlar gelip geçicidir.
Yolda yürürken göz göze geldiğin biri hayatını beraber sürdüreceğin eşin de olabilir, aynı gezegeni işgal ettiğin sıradan biri de.
Farkı yaratan seçimlerdir.
Şu an zihnimin bedenimin ağırlığı altında eziliyor olmasının yegane nedeni de bu aslında.
Ve zihnimin bedenimden yüzlerce kilometre uzakta olduğu zamanlar o kadar da korkutucu gelmiyordu artık.
Hatırlıyorum, sürekli kendime tembihlediğim o cümleyi.
Başkaları mutlu olsun diye yaşamayacaksın.
Bencillik iyidir.
Ta ki biri gelip sizdeki bencilliğe ortak olana kadar.
Bekliyorum hala.
Dünya küçük demişlerdi, nerdesin?
