17 Ağustos 2010, Salı
saat: 14:47
Çok büyük hataların ceremesini çekiyorum farkındayım.. Telefonumdan isimleri tek tek gezdim mesela bugün.. Belki 3-4 senedir hiç aramadığım ve yavaş yavaş aranmayı bırakıldığım insanlarla dolu.. Aynı yolu yürüdüğüm dostlar bile çoktan bırakıp gittiler beni.. Hepsi benim hatam biliyorum.. İyi günlerimde bir merhabayı esirgediklerim.. Şimdi geri dönüşü beklemek çok zor.. Bakın değiştim demek.. Yalnız başına yaza yaza ölmek varmış kaderde.. Bir can yoldaşım ve belki bir can borcum kaldı ki ödemeye gücüm yetmiyo şu an.. Nereme dokunsan elinde kalırım o derece çürük ve güvenilmez bir hale bürünmüşüm.. İnsanlar bir hatıra gibi adımdan bahsediyolar.. En güvenenler bile belki diye düşünmeye başlamış.. Farkediyorum.. Bir başına ölmek düşüncesi o kadar can sıkıcı ki.. Tuhaf hastalıklar geli aklıma.. Garip.. Bir iğşe yarayamayan sadece dekor bir karakteri canlandırıyorum hayatlarda.. Perde kapansa kimin aklına gelirim şu saatten sonra.. Bilmiyorum.. Ayağa kalkmam lazım.. Ayaklanmam.. Kendi bitmişliğime kafa tutmam lazım.. Tutuluyorum.. Ayım güneşimin ışığını kesiyor.. Karanlıkalrda kalıyorum.. Zamanım daraldı.. Bişeyler yapmam lazım.. Ama ne..
