17 Ağustos 2010, Salı
saat: 16:51
Biraz erken çıktım, karşılaşılacak çok kimse, söylenecek çok söz hesaplaşılacak bir geçmiş vardı önümde bunu bilerek attım adımımı sokağa, önce kampüse geldim, kendime sessiz bir yer buldum, sonra çayımı söyledim.. Bekledim dakikaların geçmesini, boşluğun beni ele geçirmesini, ardından randevuma gitmek için yerimden kalktım günlerdir beynimde dönüp duran konuşma yapılacak ve ben artık bu konuşmayı hayal etmekten kurtulacaktım artık. Kararlıydım bu kez içimden geçenleri söylemeye, kırmadan incitmeden ben olmaya, yaptım galiba, elimden geldiğince. Tüm gün onunlaydım, dinledim, çalıştık, sohbet ettik, anlattık. Benden çok şey beklediğinin farkındayım ama bu son ya olsun diyorum yaparım. bu son değil mi ya, sonuna kadar varım...
