18 Ağustos 2010, Çarşamba
saat: 02:26
Günlerdir babamlayım,kardeşimin evinde,yok böyle bir huzur ve mutluluk,babamı çok seviyorum ben.onun yanında kendim olduğumu hissediyorum dolaysız ,tümleçsiz ve bir okadar yalın.ben ona çok benzerim ezel evvel zaten,hem dış görünüş hem de karekter itibari ile belkide ondan bu sevgim:)oyle guzel seyler anlatıyor ve bır okadar guzel sohbetler yapıyor ki ağzı açık dinliyorsun lakin yürek de açık olmalı anlattıklarını idrak edebilmek için. bu akşamda anlattı.biz de dinledik,bitmesin istiyorsun o anlatırken.
Oruç tutamıyordum bugun ılkını tuttum,hiç acıkmadım sadece susadığımı hissettim,yarında ve diğer günlerde tutmak için elimden geleni yapacağım.eniştem bizi yemeğe çıkardı bu akşam. ordan da onun kardeşine gittik çay içmeye.sohbetler çayları çaylar kahveleri o da saatleri izledi.
Evdeyiz şimdi.sahurluk bir şeyler hazırlıyor kardeşim mutfakda. babam da yanımda namazını kılıyor.mutluyum,yarın da bursaya gideceğiz babamla ordan da antalyadaki evimize annemin yanına.bilmem bana iyi geldi bu aile saadeti özlemişim çok sanırım.bazı rahatsızlıklarımdan ötürü bir tedavi sürecine gireceğim yakında,belkide epey uzun bir müddet bursada kalacağım.umarım rabbim herşeyi isteyen kalplerin gönlüne göre versin.
Biliyormusunuz herşey okadar ince bazı ayarlar ve planlar üzerinde yürütülüyorki,onu yaşamadan bir türlü bilemiyoruz,aslında o asma köprünün ne kadar hassas olduğunu bilsek,eminim bunca pervasız o köprüden bir an evvel koşarcasına geçmeye çalışmaz daha temkinli olurduk.hayat o kadar hızlı ve bir okadar acımasız geçmekteki,ve bizler ne kadar az mucizeler görmekteyiz bu parçalı bulutlu yaşamda.yağmurun yağmasını bekleyip durmaktayken bir pencerenin önünde,bir saksı çiçeğe biz yağmur olmayı başarabilsek,yahut da bir kanat güvercini sevebilsek.ne kadar ütopik ve bir okadar romantik gelsede bazen bu hassaslıklar ve incelikler bir yerlerde tozlanmış,paslanmış bir parçamızı yenilemekte.iyileşmeye ihtiyacımız var.iyileşmeye cidden ihtiyacımız var.
Sabah uyandığımızda yüzümüzde anlamsız bir tebessüme ve kalbimizde hiç açamadığımız bir odadan giren güneşi artık görmeye cidden ihtiyacımız var.
O odayı açıcam yarın sabah ve güneşin içeri girmesine izin vereceğim,artık yağmuru beklemektense,sımsıcak güneşin beni sevmesine müsade edeceğim..sizde deneyin..belki de bir yerlerde iyi bir şeyler bizi beklemekte.ve biz belkide üşüyoruzdur bunca vakit güneş sandığımız o hikayede...!
