20 Ağustos 2010, Cuma saat: 12:35 dün akşam işten çıkıp eve doğru otobüse bindim. uyuklayarak geçti az trafikli kısa yolum.. beşiktaşta indiğimde 2 ışık geçmeliydim.. ilkini koştur koştur geçtim ve 2.sine geldiğimde araçlar bizim geçiş hakkımızı katletmiş ve araç aralarından haklarını kullanmaya çalışıyordu insanlar..o hengame içerisinde, bir nine ve bir dedenin yavaşça karşıya geçmeye çalıştıklarını gördüm.. ben de yavaşladım ve onların önümden gitmesini izledim.. 2sinin yavaşça gidiyor olmasının dışında bükülmüş bellerini bastonla desteklemeleri ve ellerinde poşetler olmasına rağmen el ele tutuşmuş olmaları benim canımı acıttı.. işte gerçek sevgi buydu.. kimbilir yaşımın kaç katı yaşındalardı.. hatta birliktelikleri bile.. ne badireler atlatmıştılar kimbilir? sulugözlüyüm işte durdum öylece onları izledim gözümün önünden kaybolana kadar..ve ağladım.. insanlar tuhaf tuhaf bakıyordu ama.. çok mu duygusallaştım o an bilemedim ama işte budur dedim.. keşke!!! elini tuttuğumda beni bir daha hiç bırakmayacak, kavga-dırdır sinir strese rağmen hep birbirimize destek olacak bir el istediğim.. ve düşünüyorum da..ben o zamanları aştım mı? yani aşk mümkün müdür hala??? Shirin