22 Ağustos 2010, Pazar
saat: 03:57
yanılgılarımın peşinden giderken...
bir yokuştan çıktım..dilek ağacı var dediler sonunda..ne dilersen olurmuş...elimden tuttu öyle inandırdıki yolda beni...bambaşka hayaller düşledim..çocuktumya masallaştırdım herşeyi...yokuş uzadı uzadı uzadı ben yoruldum...çocuktumya mızmızlaştım...dayan dedi ben yoruldukça bazen öyle güzel yollara girdikki beni herseferınde inandırdı...ne dilesem olacaktı ya dayandım...çocukluk işte...gökyüzüne dokunacaktık..mutlu olacaktım...bir gün uyandım tek başıma...kandırıldığımı anladığımda acım öyle büyüktüki... yürüdüğüm yollar boşunaymış...kaybolmadan aynı yollardan geçtim...sabrımla..delilik yaptım neden geri döndüğümü soranlara..sonra büyüdüm çocukluğumu özledim..bu daha büyük çocukluk işte...
yorgunum inandıgım zaman yaralanmaktan yoruldum...yoruldugumda saçmalamaktan..hala andaç gibi bir adamı özlüyor olmakdan...yenı hayal kırıklıklarından...düşersem tutunacak kendim olduğunu biliyorum..başım dik geçeceğim hayatın ortasından..ateşlerden korkmuyorum...
ama bu özlem bu özlem beni tüketecek diye endişeleniyorum sadece hepsi bu...
