24 Ağustos 2010, Salı
saat: 14:58
Merhabaa Günce !
Diye başlamayı çok isterdim ama ı ıhh.
Tüm buluşmalarımda bunu yapıyorum,yeni görüşmelerimde. Sanki "Merhaba"diyince durumlar farklılaşıcak. Öyle bir güven oluşacak ki,ancak ömrümün sonuna kadar bu güven benim karnımı doyuracakmış gibi. Garip ve bir hayal.
Bir tuhaf hissetmek. Şu son günlerde en fazla yaptığım şey sanırım,sabah kalkıp az tuhaf. Öğlen meyve tabağında tuhaf. Akşam da;tuhaf buğlama.
Falcının biri bana;
-Senin kabinin maşşalahı var. Dedi
-Neden? Dedim.
-O kadar çok kişiye ayırmışsın ki(erkek olarak)hepsi içinde ayrı ayrı üzülebiliyorsun dedi.
-Silgim yok benim. Dedim.
-Nasıl.Dedi.
-Hayatıma giren ve beni bir süre mutlu edenleri "uzun bir süre" silemiyorum. Dedim.
-Tuhaf. Dedi.
İşte o gün anladım bende ki tuhaflığın sebebini. Yediğimiz yemeği,biten mevsimi,giden arkadaşı bile hemen unutabiliyoruz. Ben niye silemiyorum günce bilemiyorum. Ve sanırım bilmete istemiyorum. Yalnız hissetmiyorum,yalnız hissettiğimden de değil. Mutlu hissettirdiklerinden.
Beni çok sevdiler,teşekkürler.