02 Eylül 2010, Perşembe
saat: 22:22
keşke bilmeseydim hayatın böyle olabileceğini. böyle hissedebileceğimi öğretmeseydin bana.
basit bir adamdım ben, bahis oynayan, maç izleyen, menajerlik başından kalkmayan, ayda bir mutlaka star wars gecesi yapan, güneşi görmese özlemeyen, günlerce yalnız kalsa rahatsızlık duymayacak, o bildiğin asosyal erkeklerdendim.
az hissediyordum, duygularımı yokettim sanmıştım. yanılmışım...
gecelerim benim sırrımdı, özelimdi, sığınağımdı, ne zaman canım yansa, sadece bir mum ışığı bırakırdım yönümü şaşırmamak için, kahveme karışırdı gözyaşım, saklanırdım oraya, içimde koruduğum, uğruna çok canlar yaktığım o ufak çocuk olarak ağlardım.
nasıl girdin sığınağıma? nereden buldun limanımı? o çocukken ben, içerideyken, güçsüzken , oynayamıyorken !
reddedemedim gelişini, mum ışığı vurdu yüzüne, dudakların tamamladı ruhumu, kaç kere kekeledim karşında ağlamamak için kendimi tutarken. hiç fark ettin mi?
tabi ki ettin, ama beni o kadar seviyordun ki, dokunsan ağlayacağım halde, ben kendimi tutmayana kadar bekledin, ve beklersin de...
yalnızlığı, basitliği kendine düstur olarak seçen bir adamı mahvettin. aşık oldum, duyularımla değil, ruhumla. seni yanımdayken bile rüyamda gördüm, sırf uyuyor ve sana bakamıyorum diye çektiğim vicdan azabım gidebilsin diye.
ulaşamıyorum sana, ve mum yanmadı sen gittin gideli bu odada, karanlığa sığınamıyorum artık, damsız almıyor !
lynyrd syknyrd - simple man
