07 Eylül 2010, Salı
saat: 21:42
neden etrafımda, başında "keşke!" sözücüğü bulunduran umutsuz cümleler kuran insanlar var?
yanlış zamanlar hep beni buluyor!...
bazen düşünüyorum benmi cesaretsizim yoksa onlarmı?
bir ilişkiye başlamak marifetmi?
etrafımdaki insanların seçimlerime yorum yapma meziyetleri ciddi canımı sıkmaya başladı! ne güzel bıdı bıdı! öylede şöylede! kızım sen safsın korkaksın ölesin böylesin! ben olcaktım var ya bıdı bıdı!... VARMI LAN KORKAĞIM ULAN SANA NE!?!! diye çemkiresim geliyor ama susuyorum...
anlamıyorlarki ben zaten mutluyum! bunu 2ye katlayacak birisi olana kadarda böyle devam edicem... deneme yanılmalar vakit kaybı!sanıyolar biri illa olmalı ve onun yakışıklı, komik , kültürlü, paralı olması hatta sadece biri yetiyor...
yok efendim "o çocuğu herkes sevmiş ben sevememişim!"
yok "bi salak için vakit kaybetmiş" im ama "bu muhteşem" miş
yok "evlilik teklif etmiş daha ne"ymiş
yok "taa nerelerden gelmiş etmiş ben olsam düşünmeden takılıp peşine giderdim" miş...
yok "allah neler yaratmış! bize denk gelmemiş! gelende kıymet bilmemiş!" falanda filan! kendi kafandan onun bunun hayatına ahkam kesmek n kolay! sen dene sen bak o zmn!... iş olsun! laf olsun!... sana n, ben n bekliyorum! çıldır yaa!
neyse...
bu arada konser süperdi! o sahne! o ekranlar ışıklar... offf...
ama yorgunluğuyla başa çıkılması zor!
yorgunum vede kafam karışık ecü!
kafamın içindekilere engel olamıyorum! ve ne yazıkki bu beni korkutuyor...
dahada kötüsü! tek düşünen ve korkan ben değilim!
"aşk" ta arabaya alışık birinin motosiklete binmesi gibi... aslında her gün geçtiğin yollardanda gökyüzünü görerek ilerleyebilmek... daha fazla şeyin farkında olmak! rüzgara sarılmak! tehlikeye rağmen hız yapmak! bazende toslamak!"
ck
neyse...
