09 Eylül 2010, Perşembe
saat: 14:19
bayram, önceleri yani çocukluk yıllarımda oldukça eğlenceliydi, arife günü alışverişi tarif edilmez bir haz verirdi bana, hele bayramlık, bir de yeni bir ayakkabı alınmışsa demeyin keyfime. Güzeldi be!
Sonra ne olduysa oldu ve bir çeşit işkenceye dönüştü, gelmesin hiç olmasın, ya da sadece büyüklerin arasında bir mevzu olarak bilinsin istedim, ziyaret stresi her bir yanımı sardı, hele o halkın kendi protokol kuralları dediğimiz gelenekler yok mu? Var tabii, ben de zaten onlardan bahsediyorum...
Sonra bir de yalnızlığı var bunun, hani olur da uzaktaysan aileden ya da arkadaşlardan ha bir de akrabalardan, hissettiğin hüzün, tıpkı bayram günü huzur evinde çocuklarını ve torunlarını hiç olmadı herhangi birini bekleyen yaşlı teyze ve amcaların yüzlerindeki kırışıklıkların her kıvrımında var olan hüzün gibidir.
...
İşte öyle bir gün bu da, sıkıntılı çokça, yetişmekte ama bir türlü yetişkin olamamakta bir bünyenin hezeyanları, hepsi bu.
