13 Eylül 2010, Pazartesi
saat: 09:46
Bu sabah yanaklarımdan babam öpüp uyandırdı güncecim babam.. İş günlerinde sabahları beni eşim yanağımdan öperek uyandırıyor güncecim.. Bu sabahta öyle oldu.. Hatırlamadığım bir rüya görüyordum ve babam vardı rüyamda.. Eşim yanağımdan öptüğünde aniden gözlerimi açtım ve sanki babacığım gülümsüyordu karşımda.. İçim bir tuhaf oldu.. Hemen kendime geldim ki biricik aşkım uyandırıyor beni her iş gününde olduğu gibi.. O an yatakta dondum kaldım.. Bir an kendime gelemedim.. Gördüğüm rüyayı unutmuştum.. Hatırlamaya çalıştım olmadı.. Anladım ki aslında babacım her gece rüyama giriyor ama ben hatırlayamıyorum.. O da özlüyor biricik kızını.. Ama benim özlemimin tarifi yok artık.. Eylül??? 18 Eylül??? Hayatımdan en değerli varlığı çalan ay.. 18 Eylül'den nefret ediyorum.. Bayramlardan nefret ediyorum.. Arife gününden bir gün öncesinden, arife günlerinden nefret ediyorum.. Eylül ayından nefret ediyorum.. Hayat devam ediyor.. Çok şanslıyım.. Hayatımda beni çok iyi anlayan, inanılmaz kıymetli bir eşim var.. Babacığıma çok benzetiyorum bazı huylarını.. Bir de babacığım tanıyabilseydi.. Tanıyordu da hiç muhabbetleri olmamıştı.. Çok isterdim çok..
Mekanın Cennet Bahçelerinden bir bahçe olsun.. Adam gibi adamım.. Koca çınarım.. Kocaman yürekli sevgi insanı.. Seni Çok ama çok Seviyorum benim biricik BABAM..
