17 Eylül 2010, Cuma
saat: 16:01
ne zaman güçsüz hale geldim bu kadar bilmiyorum desem seni kandırmış olurum dimi kardeşim.çünkü sende biliyosun benim artık senin yüreğinin gücüylede ayakta duramadıgımı,sende görüyosun benim her geçen gün daha biraz daha öldüğümü.
bağırsamda tanrı duymuyor sesimi artık,kör kuyulara bıraktı bu zayıf dirençsiz bedenimi,orospu kaderimle
önce annemi ve babamı arkasından onların bana tek emanetleri meryemimi canımı kaybettim ben.senin destegin olmasa bu kadar bile ayakta duramazdım ben.bu yazı eline geçtiginde ne düşünüceksin bilmiyorum belkide hüngür hüngür ağlatıcam seni,belkide ah be alperim kıymasaydın canına beraber sırtsırta verip yaşasaydık diyeceksin.
biliyorum kardeşim
hata belki yaptıgım literatürde.ama bi bak benim hayatıma.
yaşamam için tek sebep göster bana,sende biliyorsunki içimde biraz yaşama arzusu olsa gitmezdim bu fani hayattan.senin kardeşligini bırakmazdım.
senin ne kadar büyük bi yüregin oldugunu sadece bana degil herkese gösterdin sen.sen bir insanın hayatta sahip olabilecegi en büyük şanssın kardeşim.kalan ömrümü sana versin tanrı.huzur içinde sevdiklerinle yaşa doyasıya güzel yüreğinle kardeşim.
suan sana cok tuhaf geliyor dimi ölü biri sana bu mektubu yolluyor:)
merak etme kardeşim ihtiyar,meryem ve ben seni yukarıda izleyip her zaman seni koruyacagız.
birazdan hayatıma son vermek üzere gidicem burdan.
kendine çok ama çok iyi bak kocaman yürekli kardeşim,dostum,canım ciğerim.
lütfen mektubumu sana en cok yakısan tebessümünle kapat.
sevgiyle kal.
kardeşin alper.
