22 Eylül 2010, Çarşamba
saat: 14:42
bugun cok garip hissettim kendimi, mutlu mu oldum mutsuz mu bilmiyorum, daha cok bi dislanmislik duygusu belki. hani ben insanlari burda birakip abdye gittim, onlar da kendi yollarina gittiler, simdiyse daha yabanci gibiyiz birbirimize. olan bitenden habersiz bakiyosun etrafa. kimseyi suclamiyorum ama dostmus arkadasmis bu kavramlar da pek bi yalan geliyor artik. samimi tanimlar degil bunlar, eminim yasanirken gercekten samimidir, ama sonrasi yok iste, gercek sevgi annenin cocuguna duydugu sevgidir, gerisi de yalandir. ne cocugun anneye ne esin ese sevgisi, ne arkadasin arkadasa... hepsi unutulabilitesi olan seyler, sicakligi zamanla soguyabilen seyler di mi gunce?
