24 Eylül 2010, Cuma
saat: 22:06
İnsanlara telefon adında bir iletişim aracının var olduğunu hatırlatmak gerekiyor artık. gerekli gereksiz bir takım sosyal networkler ve email vasıtasıyla iletişim kurma çabalarından çok sıkıldım, özellikle de basit herhangi bir şey için. Sanki her dakika beklemedeymişim gibi. Rehberden numaraya girip yes e basmak ya da telefondan mesaj yazmak bu kadar zor olmamalı diye düşünüyorum. Malum bu kadar vakit klavye başındayken parmaklar antrenman yapıyor olmalı, aynı performans telefonun tuş takımı üzerinde de sergilenebilir. Diye yazarken bunları hala mevzuu bahis sitelerden cevap atılmaya devam ediliyor. Komik, gerçekten komik.. Ki bunu yapan organizmalardan biri üzerinde tepinildikten sonra terkedilmiş bir dostlugu geri dönüp kurtarma çabası içinde..
Hepsinden, herkesten, bu ve buna benzer her şeyden itinayla kaçıyorum artık.
ya da o kadar korkutucu tavırlar sergiliyorum ki... diye düşünmemem gerek, yeter bu kadar kendimden yitirdiğim.
içler acısı.. uzun süredir özlemlerimle sevişiyorum tamam da sadece basit bir "alo" ya bile bu kadar özlem duyacağımı hiç aklıma getirmemiştim.
mektuplaşmayı daha da çok özlüyorum artık.
trene de binmem lazım bir an önce, engelliyorlar..
hayatımda bana huzur veren tek şey, hatta belki aşk yağmur bir de, evet. hastasıyım, mis gibi.
izle, dinle, kokla, hisset ve öl kucağında.
