27 Eylül 2010, Pazartesi
saat: 16:52
Canımın sıkıntısına su kaçıran (eşeğin amı da olur bittabi) konular hakkında dökülürken bazen ipin ucunu da kaçırıyor, hepten bırakıverip çenemi düşürüyorum. Yerden kaldırmak namümkün, topla toplayabilirsen dağılmış çeneyi de mevzuuyu da.
Susunca da rahatsız edecek oranda susuyorum. Ağzım, yalnızken bile kendi kendine kıpırdanmaya başlıyor, bana mısın demiyorum.
Her duyguyu, her hareketi, her sohbeti ortasız, dengesiz, aşırı uçlarda yaşamak yoruyor beni çok lakin engel olamıyorum.. Ama hoşuma gitmiyor değil, aksine. Yorgunluğum -hatta kimi kimi kırgınlığım- yanaklarımdan çekiştiriyor zevkten sırıtıveriyorum.
derin derin..
Ruhum bu yorgun bedene nasıl doluyor da boşalıyor, bilemiyorum.. Beynim kontrolsüz zira.
Neyse, çok konuştum yine..
değil.
