28 Eylül 2010, Salı
saat: 15:59
sandımki geçer.unuturum.hatırlamam.önemsemediğimi düşündüm ilk günden beri.ama andaç aklımdan bir adım öte gitmiyor.onca zaman geçti.onca aylar geçti.nerdeyse bir yıl olucak unutamıyorum.sürekli fotoğraflarımıza bakıyorum.onun yanında duydugum huzuru kımsenın yanında duyamıyorum.begendıklerım umrumda deıl.anlık heycanlarım.hiçkimseye doldurtamayacağı bir boşluk bir bıraktı sanki.bir yandan öfkeliyimde.dört yıl kandırılmış olmanın verdiği öfkeyle dolu içim.beni hiç sevmeyen bir adamın varsaydıgım sevgisini özlediğim için kendimden nefret edecek duruma gelebiliyorum.beni hiç sevmemiş bir adama duyulan özlem beni zehirliyo.onca sözler vaatlar hayaller ...sevilmiş olsam vazgecilmez olurdum.vazgecebildi.herseyı benım ayrılısıma yıktı ve gitti.terkettiğim adam beni terk etti aslında bunu ona anlatamadım bir türlü.ben onu severken ayrıldım ondan buna inanıramadım."yüzünü yüreğime bırakmış gibi" iri ama solgun gözleri yakıyor içimi.unutamıyorum.unutmak istedikçe...yoruldum...bir sesini duysam diyorum hemen vazgeciyorum sonra bu fıkırden..onu özlemek istemiyorum günce.bak hersey yolunda derken.insanları yaralarımın gectıgıne ınandırmısken.hatta bu yalana kendım bile inanmısken...onu özlemek istemiyorum hemde bir deli kadar cesur özlemek hiç istemiyorum:(
