03 Ekim 2010, Pazar
saat: 00:45
Harika cinayetler işleyen bir seri katil olabilirdim ben. Zihnimin bu karıncalı durumuna bakarsak kesinlikle harcanıyorum..
Ahkamlarınızı kendi yalanlarınızla yüzleşirken, kendinize kesiniz. Hayatımda en gıcık olduğum şey, basit durumlarda bile dürüst olmak varken yalan söyleyebilecek kadar acizleşmek. Yazık.
Nedense (gerçi nedeni belli ya) o kadar çok var ki etrafımda bu ara bunlardan. Tüm pisliklerini yüzlerine tokat gibi çarpasım var nicedir, yine de zaten tanımış olmanın yarattığı lekenin üzerine daha fazla kirlenmemeye çalışıyorum.
Sustum, susuyorum, susacağım da.
Yaşamak yeterince pis bir iş zira.
Çok gerginim, ok gibi delip geçesim var bir şeyleri..
ve kanatasım.
Sikimsonik yaylar üzerinde gerilip gerilip, boşa fırlıyorum hep ya da fırlayamamış olmakla birlikte düşüveriyorum.
Salak rolü oynamak sıktı artık.
Açıkları gördükçe gülüyorum çünkü, neyse.
Ve tanrı, şş;
Bu kadar salak insanı bir yere toplayabilme başarısını gösterebilmiş olmandan dolayı tebrik ediyorum seni, aferin.
Nasıl bir fanusun içindeyimki ben mütemadiyen yalanlarla kandırılmaya çalışılıyorum.
Ve nasıl bir karmaşa içindeyimki mütemadiyen gerçekleri bile bile salak rolünü kabulleniyorum?
Artık yere varmak istiyorum, bu kadar düşüş kafi sanırım..
