03 Ekim 2010, Pazar
saat: 22:14
Konuştukça susamaya başladım; şu an hatırlayamadığım vakitlerden birinde anlatmaya başladım hayatımda olan biteni. Bir ara çok susmuştum ona mı bir tepkiydi bilinmez ama bu da fazla gelmeye başladı ve dün gece kendime söz verdim; ara ara unutuyorum tam ağzımı açacak oluyorum dilimi ısırıyorum ki elime bile yazdım hatırlamak için. Ve sürekli konuşmanın bıkkınlığı yazmayı istediğim şeyler varken iştahsızlık hissediyorum. Şimdi kısa kısa:
* En dandik şarkılara bile gözlerim doluyor öyle tam bir ağlama değil ama durduk yere birden gözyaşları bastırıyor..
** Dün ilk kez istanbul'dan ayrılmayı istedim. Kısa süreli bir ayrılık değil bahsettiğim bu şehirden gitmek istiyorum çünkü buradan ayrılmama fikrinin özgürlüğümü sınırladığını düşünüyorum. Tam bir hafta önce bu şehirden başka bir yerde yaşamak istemiyorum diyen de bendim evet ve bunu ilk kez bugün geçen hafta konuştuğum arkadaşıma anlatırken inanamadı.
*** Hafta içi okulda çalışma yorgunluğu; haftasonu kpss çalışma maratonu ve herkese verilecek bir hayır cevabım var.
**** Akşamları yürüyüş ve deniz ve rüzgar ve istanbul ve gün batımları ve kulaklarımda kulaklık ve bazen bir kaç kare fotoğraf..
Evet şükretmek için çok sebebim var; yanan gözlerime rağmen..
