04 Ekim 2010, Salı
saat: 23:38
Delirmek üzere olmak nasıl bir durumdur?
Bugün böyle başlamıştım yazıya... Yok hayır hayır, böyle değil 'yazmazsam delireceğim' diye yazmıştım. Sonrasında da 'İlk kez sana yazdıktan sonra sileceğim bir yazı olacak' dedim ve yazdım sildim. Kötüydüm evde yalnızdım ve dur diyenim yoktu, saçmalamaya müsait bir bünye, çok fazla izleyemediğim dizilerde ki yöntemleri yapmayı denedim; saymaya başladım 1, 2, 3, 4, 5, 6,... hiçbir boka yaramadı.
Yazdım.
Ve yapmayacağım dediğim şeylerden birini daha yaptım SİLDİM.
Şimdi ne mi yapıyorum daha iyi yazmaya çalışıyorum olayı. Kendimle ilgili değil ama aynı filmlerde ki gibi, yıllar sonra okurken aklıma gelsin istiyorum o an.
Biliyor musun? Kendimi kandırıyorum ilki gibi iyi olmayacak; onun kadar yalın, gizlemeden kendimi yazamayacağım ama olsun daha iyi hissedeceğim belki kendimi yazarsam.
Bugün saat sabah 10 dan bu saatlere kadar bilgisayar açıktı, aralarda kalksam da, genelde başındaydım. İş için bir mailli ulaştırmaya çalışıyordum, bir yandan teyze oğlunun bir işi vardı ona bakıyordum. Şimdi hepsi oldu, bitti.
Sıkkındım yani, beklemem gerekiyordu, oyalanmam ama bilgisayardan uzaklaşamıyordum. Bir ara onu ararken tesadüf mü nasıl olduğunu hatırlayamadığım bir siteye denk gelmiştim. Öyle kendi hakkında yazan biri, girip yazılarını okuyordum arada.
Sitenin ana sayfasını açtım güzel tatlı bir yazı karşıladı beni ilk, sonrasında telefonum çaldı, baktım üniversiteden arkadaşım 'özge' açarken ya da telefonumu alırken fareyi oynatmışım herhalde, belki de gözümün önünde duran kelimeyi o anda fark ettim 'Varmış... ------'.
Duraksadım, konuşuyordu arkadaşım, bilgisayar başından kalktım hatta uzaklaştım, diğer odaya gittim. Olayı anlatmak istedim hemen ona ama yapmadım. Konuştuk yarım saat falan.
Geldiğimde sayfa hala açıktı. Bildiğim gerçekse karşımda; çaresizliğinde onu arama lüksün ve onun seni arama lüksü yok.
Çok klasik ama dünya ne yazık ki gerçekten çok küçük...
