05 Ekim 2010, Salı
saat: 12:36
sabah babamla muthiş bi diyalog yaşadık.
sanırım ömrüm boyunca aklımdan cıkmıycak bi diyalog olucak bu
annemin bana cemkirişlerinden sonra.yanıma geldi ve
-oglum,ben cok acı cektim gençligimde annen cok destek oldu bana ama en büyük armagan senin ellerime verildigin gün oldu.
ben bu sözleri duydugum anda gözlerim doldu.baktım onunda gözleri doldu
devam etti sonra
-seninle her zaman gurur duyuyoruz biz, annen sadece senin hayatı ıskalamaman için konusuyo belki bazen mantıkdısı cümleler kuruyo ama annen o senin kalbinizi kırmayın dedi.
bende babama benimle gurur duyman benim için elbetteki cok mutlu edici bişi ama daha sana layık bi evlat hala olamadım ama olucam bigün baba dedim ben babama dedemin ölümünden beri hiç sarılmamıştım.
bugün bir kez daha sarıldım.kokladım ve tanrıya ondan ögrenicegim binlerce şey varken bizi asla ayırmamasını diledim.
ve o an yagmur yagmaya başladı.sanırım tanrının gözyaslarıydı.
biliyorum tanrım bende seni seviyorum..
:)
