05 Ekim 2010, Salı
saat: 15:31
Uzun zamandır kinder sürpriz almıyordum. Sigara almak için bakkala girdiğimde nedense gözüme altın yumurta gibi parladılar birden. Dayanamadım bir tane çekiverdim içlerinden. Geldim, sonra e. geldi. Gülmekten beceremediğimiz sporumuzu yaptık ısındık ettik. Sonra o günün devamı için harekete geçti ve gitti. Bende ortalığı topladım biraz, kahvemi yaptım, yanına kankası sigarayı çağırdım. Dumanıyla müziği açtım. Yapmam gereken bir takım şeyler için plana koyuldum sonra aklıma parlak bir fikir geldi. Sikerim dedim işi gücü, gittim mutfak tezgahında bıraktığım yumurtayı aldım. Masadaki oyuncakların yanına arkadaş lazımdı, büyük bir iştahla ambalajı açtım. Kokladım, kokladım ve kokladım.. Sonra böldüm ve kendimden geçe geçe yedim. Bayatlamıştı biraz, neyse. Derken yumurtanın sarısı çırılçıplak kaldı karşımda. Çalan şarkıyı bir kız çocuğu gibi mini mini kelimeciklerle söylenirken yumurtayı da kırdım..
Yumurtayı kırmamla hayallerim de kırılıp yere dağıldı, çünkü içinden çıka çıka puzzle çıktı.
minyatür oyuncak değil.
puzzle..
puzzle, şaka gibi. dağıttım masanın üzerinde duruyor yapmayacağım.
Tek toplamam gereken puzzle parçaları kendileriymiş gibi bakıyor her biri şimdi.
Hayatım masaya serilmiş sanki.
Ne umutlarım vardı halbuki. Yine yazık oldu.
Basitçe.
Üşüdüm.
çok içerledim, evet.
