06 Ekim 2010, Çarşamba
saat: 22:09
Bir yar sevdim el aldı...
Özeti bu fakat bu onunla ilgili son yazım olacağını için biraz uzun olabilir...
avuç avuç toprakla uğraşmama gerek kalmadı, bi kepçe toprak attı (: Beklediğim bir şeydi ve beklediğim gibi oldu.
Aşık olmak, çok sevmek ya da çok istemek birşeyleri değiştirmiyor. Değişebilir düşüncesi ile savaşmakta.Farkındaydım olanların, en başından beri. Olabilecek olanlardan, yaşayacaklarımdan. Ancak aşk kapıyı çalmıyor derler ya oda öyle birşeydi.
Hayatıma giren kadınlardan sadece dürüst olmalarını istedim. Onlarsa her seferinde "seni kırmak istemem" yalanıyla karşıladı. Ben cam değildim, kırılmazdım ancak anlatamadım bunu ya da işlerine gelmedi.
Gizledikleri her ne varsa birer birer çıktı gün yüzüne ve işte ben o zaman kırıldım. Sonra bu kırılmalar yerini gülümsemeye bıraktı..
Aşık olduğun, evlenmek istediğin kadının başka biri ile evlenmek üzere ilk adımı atacaklarını bilen biri neler yapardı bilmiyorum.
Ben tebessüm ettim. Yanmadı yüreğim, canım yanmadı.
Yaptıklarım geldi aklıma (: "keşke" diyeceğim hiç bir şey yoktu. Pişman değildim yaşadıklarımdan, yaptıklarımdan, söylediklerimden, en önemlisi de aşkımdan...
Benim adım "aşık" idi. bu benim kaderimdi.
Bu olan biteni yüz yüze konuşmak isterdim onunla. Ona uzun uzun teşekkür etmek isterdim, geçirdiğimiz iyi-kötü günler için. Ve aşkı bana tekrar yaşattığı için. Ütopik isteklerim vardır hep bilirsin (:
Büyüklerimiz boşuna dememiş bi kızı bin kişi ister, bir kişi alır diye. (Hoş bi daha isteyemedik bile (: ) Kısmet değilmiş.
Tüm taşlar yerine oturdu. Son tahmin ettiğim gibiydi. yine de sevmek çok güzeldi.
Umarım ömür boyu mutlu bir yuvası olur. Bunu hakettiğini düşünüyorum. Yola çıktığı adam inşallah değerini bilir.
bir aşkın daha sonuna geldik (:
Bilemem tekrar aynı duyguları yaşayabilir miyim? Buna ömrüm ya da kalbim yeter mi?
Rahmetli adımı kulağıma fısıldamış "Aşık" diye
Bende bu Aşk varken, ya belamı bulurum ya da Mevlamı
(:
hadi hadi
Aşkı geçtik, artık gözlerini açabilirsin...
