07 Ekim 2010, Perşembe
saat: 22:28
herzamankinden faZla ihtiyaç duymak biraz acı verici. genelden bir parça daha fazla ilgi beklemek, düşünülmeyi istemek, sevgi beklemek, düşünülmeyi istemek tabiki can sıkıcı. beklediğin kaynak kuruysa bu daha da kötü... ne şekilde hareket etse, hiç bilemezsin. bu umarsızca bilmemezlik daha da derin bir kuyuya gömer insanı. o zaman kimse duymaz. zaten çok uzak olduğun gözlerden dahada uzaklaşırsın. o karanlıkta çıkışın olsa da göremezsin. çünkü sen o kuyuya düşerken , seni aydınlatacak herhangi birşeyi yanına almayı unutmuşsun. ya da zaten zamanında aydınlıkta olduğun için öyle birşeyin varlığına hiç ihtiyaç duymamışsındır. o yüzden bu zifiri karanlıkta nasıl varolacağını bilemezsin. o karanlığa nasıl alışırki gözler? ya da o yalnızlık durumunun üstesinden nasıl gelinir? bilmiyorsun! yardımcı olabilecek hertür kişiden ve herşeyden ayrılmışsın zaten. kuyuda tek kişilik zaten değil mi? EVET! cevabını bildiğin birsürü soruyla başbaşasın ki cevaplar sorunlardan ka be kat daha zor... o anda beynin senin bir uzvun gibi çalışmıyor sanki! sende farkındasın sanırım.. bu durumu kabullenmekten başka bir yolun yok gibi.
NOTHING TO DO!!
