09 Ekim 2010, Cumartesi
saat: 02:03
belki içten belki de değil ama
işte ordaydı.
o ufak gülüştü, puslu camların ardındaki.
belki de sadece yağmurdan ıslanmış halimle
ne kadar aptalca durduğuma gülüyordu.
ama bir insan hayatına bedeldi.
yaşamlar söndürebilecek kadar güçlü
acılar dindirebilecek kadar mutluluk dolu,
ama sadece bir kez olabilecek kadar nadir.
ve elimde tutmayı bilemediğim için,
beni karanlıklara gönderebilecek kadar acımasız.
