09 Ekim 2010, Cumartesi
saat: 21:48
hani saçlar kırıldıında uçlarından aldırınca düzeliveriyor ya her şey, yeniden, daha sağlıklı ve de daha çabuk uzuyor ya saç; keşke bizde acıyan şeylerimizden bu kadar kolay kurtulabilsek. tek bir makas darbesi ayırsa bizi onlardan ve hayatta hep daha da güçlü ilerleyebilsek.
hani hep derler ya 'seni öldürmeyen şey, güçlendirir' diye.. aslında bi bakıma doğru. peki ya güçlerle birlikte bıraktığı, o kimsenin göremediği çirkin kesikler? her yenisi eklendiğinde, kangrenli bi organ gibi daha da çok acıyan o yaralar? bunlar için bir çözüm bulabildiklerini sanmıorum.
bi insan karakterini nasıl belirler? her şiddet gören ya da güller içinde büyütülen çocuğun kişiliği aynı doğrultuda mı gelişir? sanmıorum! eğer öyle olsaydı herkes 2 kalıp içine sığardı, oysa ki etrafımızda her çeşit insan mevcut!
peki nedir bunların sebebi? aldatmak, öfkelenmek, sevmek, sevişmek, aşık olmak, nefret etmek.. tüm bu dürtüler ve onların sonuçları.. böyle durup düşündüğünde hiçbir şey için kızamazsın kimseye. ya yaşarken? hep en ucunu yaşamıor muyuz?
ardından zaman geçiyor, duygular hafiflior, en azından içimizi acıtanlar.. ben hiç zaman geçtikçe büyüyen aşk acısı görmedim. yoksa bi yalanın içinde miyiz?
