10 Ekim 2010, Pazar
saat: 19:29
tehlikeli bir noktaya geldik sanıyorum,insanlığın en garip dürtüsü acımak,acıyoruz birbirimize.hiçbişey yapmıyorum halbuki,bir fahişenin müşterisini beklemesi gibi planlarım,sınırlarım belli bende saklı ve başıma geleceklerden haberdarım,canımın acıyacağınıda biliyorum,tek çaremin o olduğunuda.seçilmiş sevişgenlerden bıktım halbuki,bu hayat pezevenk olabilir,ama fahişelikte biryere kadar.normal insanların en çok korktuğu noktadayız,ifşa olmuşuz,çıplak kalmışız güpe gündüz,bir gariplik yok aslında bizde,herkes çıplak doğar ve toprağa yine çııplak gider ama kafada yer etmiş ya örtünmek,dokunmamak dokunulmamak,olsun yinede herşeye rağmen biz yine öyle üryan öyle doğal şarkı söylemeliyiz.seninde bunu sevdiğini biliyorum tıpkı benim gibi.özgür bırakmalıyım seni birazcık özgür kalmalıyım bende,yazgımız bir değil belli,ama en çok yakışan yer sana yatağımın yanındaki sallanan sandalye.öyle sallandıkça sen duvardaki saatin sarkacı gibi ileriye değilde geriye almak zamanı.bu anlatılmaz bir mutluluk,biliyorum yazgımız bir değil.ama yinede en çok o sandalyede seviyorum seni.
