12 Ekim 2010, Salı
saat: 06:29
sağlam durmaya çalışmak zor iş. şimdi o kadar olmasa bile bir zaman önce yaptıklarımı düşündüğümde iyi durduğumu düşünüyorum. yeterli miydi, tartışılır. en azından kötü değildi diye tahmin ediyorum.
destek olmaya çalıştım, kendimle uğraşmam gerekirken kendimi bırakıp kıçımı yırttım hatta. sanırım faydası da oldu. köpek gibi çalıştım, elimden gelenin fazlasını da yaptım. bir süre huzur. ama ben çok boş kaldım. herkesi rahatlatayım derken elde var bir ben.
bilmiyorum bu konularda nasıl beceriyorum böyle durabilmeyi, daha doğrusu hissettirmemeyi. her zaman olmasa da en azından çoğu zaman oluyor. ağlayamıyorsun bile. çünkü sıralamada üstlerde değilim. benden önce ağlaması gerekenler var. benim işim onları teselli etmek. öyle olmalıydı. hiç de pişman değilim. dedim ya, iyi şeyler yaptığımı düşünüyorum. ama bugün olsa yapabilir miyim, bilemem.
son 1 ay. daha ne olabilir bilmiyorum. kestiremiyorum. ama en azından biraz mola. biraz ara gerekiyor. dinlenmem gerek.
beceremediğim oldu. ama o başka, o ayrı. bunu becerdim. ilk anından son saniyesine kadar. o kadar temizdi ki. iyi ki onu öyle gördüm, iyi ki içeri girdim. herkes zamanını beklerken ben içerde kaldım, öptüm, sarıldım. o beni biliyor. neden böyle yaptığımı biliyor. affetti o beni eğer kırıldıysa bile. biliyorum. en azından o affetti.
konuşmayı, iyi dileklerde bulunmayı beceremiyorum bazen. ne kadar iyi dileğim varsa senin. bir yandan yüzünü hatırlıyorum ama benim.. neyse işte.
travmatik şeyler belki bunlar, ama bana iyi geldi işte. yine de olmuyor şu an için. kalkamıyorum altından. eh.
huzur bul.
seni çok seviyorum. çok.
