12 Ekim 2010, Salı
saat: 20:55
çok ama çok sevdiğim,
gerçekten kıymet verdiğim bi arkadaşımla 1,5 saat kadar konuştuk .. öyle özlemişiz ki birbirimizi sürekli kapatma konuşması yapıp bi türlü kapatamadık .. hala konuşcaklarımız vardı ki işin içine aileler girdi ve en kısa zamanda görüşme ve özlem dilekleriyle kapatmak mecburiyetinde kaldık.. çok özlemişim .. hem de çooo özlemişim.. bu aralar kardeşim dışındakimsei kolay kolay özlemiorken onu çok özlediğimi hissettim ..
canım bnm ya (:
konuştu ..
anlattı..
dinledim..
"desteklerine, yorumlarına, eline ihtiyacım var" dedi..
"hep arkandayım , yanındayım" dedim ..
kendimden anlattım biraz.. güldürdüm başta haliyle..
"sen de bi sıkıntı var, hissediorum " dedi..
zaman, mekan önmli değil .. ne kdar görüşmüşüz, görüşmemişiz engellemior işte..
"anladın!" dedim ..
"anlat" dedi ve başladıım ucundan kıyısından anlatmaya ..
oysa en yakın dediğim arkadaşımla bile paylaşmamıştım bunları ...
"canın acıyor senin" dedi .. "sen belli etmezsin " dedi..
"bak , yine bildin" dedim ..
velhasıl bi hoş oldum .. hüznümü hissettim ..
"bana çok dua et" dedim..
kapattık ...
evet,
ii değilim..
etrafımda çok insan varken istemiorum insanlarla istişare içinde olmayı..
ya erteliorum , ya bişler yapıorum ama istemiorum...
özledim günce ..
bi defa daha özledim..
fizy.com/#s/1lcmwj
biraz damar ama aşırı dinleme ihtiyacı hissettim...
