13 Ekim 2010, Çarşamba
saat: 00:28
çok kırgınım be günce..
her şeye,herkese,kendime bile..
bukadar kırgın olmak için bi sebebim var mı bilmiyorum.ama içim acıyor..kaybettiklerim için,kazanamadıklarım için..sabit fikirliliğim için..
bir insana kaç kez şans verilirdi.yada acaba o şansı aslında kendimize mi veriyoruz,sonra kendimiz kaybediyoruz.canım acıyor be günce,hiçbir avuntum yok,kalmamış..
yalnızlık böyle birşey işte.ben hep yalnızdım ki zaten.arkadaş olsun sevgili olsun önce bağlandım sonra hep aşrılıktan kaçarken bi başıma kaldım.hep yanlış yerde yanlış zamanda yanlış kişiyleydim.bu üçlüden biri bile tutmadı..hoş biri tutsa diğeri eksik olurdu zaten.
mutsuzum be günce,umutsuzum..
dönüp ardıma bakıyorumda,ben napmışım napıyorum diyorum.insan kendini ne zaman anlar.insanoğlu neden ilgiye muhtaçtır kendine verdiği değeri başka birinin yüceltisinde arar.ve o kaybolunca pat diye düştüğünü sanır.
kaçıp gitme dürtüsü nedendir hep,insanın sevgisizliği asıl kendine midir?
bilmiyorum günce,bilmiyorum ben...
