13 Ekim 2010, Çarşamba saat: 22:15 bugun sadece beni işten alıp eve bırakmak için iki saatlik yoldan geldiğine gerçekten inanamıyorum... ben olsam yapmazdım sanırım ki bi çok insan da yapmazdı... önceleri hep temkinli davranmaktan yanaydım... kendimi küçümsediğimden değil ama hayat tarzı ve beklentilerden dolayı öyle bi adamın beni gerçekten seviceğine değer vereceğine ihtimal vermezdim... oluyomuş , artık hiç şüphesiz buna inanıyorum... benm için neler yaptını görüyorum... benmleyken ne kadar mutlu olduğunu , bana benim kendime verdiğimden daha fazla değer verdiğini , her fırsatta beni görmek istediğini... yaa iki ay oldu ve daha bir kere bile tartışmadık ki bu benm yıllardır isteyipte sahip olamadığım bi şeydi ilişkide... gülmek , eğlenmek , beraber mutlu olmak varken neyin kavgasını edicezki... işte bu yüzden yabancı olması , farklı kültürmüş dilmiş bilmemneymiş bu zırvalıkların hiçbiri umrumda değil... şuna inanıorumki biz aynı dili konuşup aynı kültürden olan birbirine dört dörtlük uyumlu gibi gözüken ama aslında öyle olmayan insanlardan bin kat daha iyi anlaşıyoruz.. beraber hayatı gerçek anlamıyla yaşıoruz... birbirimizin gözlerinin içine baktığımızda gene birbirimizi görüyoruz... bütün sıkıntılara, zorluklara,yoğun çalışmamıza rağmen yaşadığımız her anı hiç bitmicekmiş gibi yaşıyoruz... hiç bişeyi takmıyoruz beraberken... ne mi olcak sonunda?daha bende bilmiyorum... yaşadığım şey öle güzelki sonu ne olursa olsun ben yine bunu yaşıcam bi tek bunu biliorum... pysttııkk