15 Ekim 2010, Cuma
saat: 02:27
işte bunu sevmiorum..
o kötü duygular birden bire geliveriyorlar. paramparça ediyorlar beni, ruhumu.. aniden bir karamsarlık çöküveriyor omuzlarımdan başlayıp tüm bedenime, taşıyamıyorum..
yaşadıklarımı, sahip olduklarımı, çocukluğumu düşünüyorum. acı acı gülüorum kendime, bazen alay ediyorum ama sırf o tuzlu damlalar yanaklarımı yakmasın diye öyle ki bunu kendime bile itiraf edemiorum birçok zaman. 'güçlüsün sen' diyorum, 'işte bak eğleniyorsun tüm bunlarla'..
peki söyleyemediklerim? içimde, kafamda hiç susmadan boğaz boğaza haykıran o çığlık?
büyüyorum.. koca bi kız oluorum.. içimde olan duruluğu kaybediyorum gibi hissediyorum bazen. ama bazen de hep orda olduğunu biliyorum.
'melek misin sen ya?'.. bunu ilk defa duydum. iyi olduğumu söyleyenler olurdu ama bunu ilk defa duydum. peki bu kadar iyiysem neden böyle diye düşünüyorum, cevap alamıyorum, kahroluorum..
