15 Ekim 2010, Cuma
saat: 11:09
Ağlıyordu avaz avaz. Kulağıma gelen tiz ses gittikçe şiddetleniyordu ve beynime gelen sinyaller gözlerimin açılmasını istiyordu. Rüyanın en alengirli yerindeydim. Gözümü açarsam rüyanın sonunu göremeyecektim, gözümü açmazsam sesin ne olduğunu göremeyecektim. Sonuç olarak gözlerim açılsa da kapalı da kalsa bir şeyleri göremeyecektim. O ağlama sesinin çekim gücü daha ağır bastı. Gözlerimi açtım ve sesi aradım. Ses ve nefes birbirine karışıyordu. Yardım istemiyordu, ağlamayı iyi bildiği için ağlıyordu. Onu bulduğumda, nefes sesi geçmişti. Ses giderek azalıyordu. Derin iç çekmeli nefes alıyordu artık. Yüzümdeki gülümsemeyle her şey normale dönmüştü. Artık normal nefes alıp veriyordu ve ses çıkarmıyordu. Gülümsemeye devam ettikçe o da gülmeye başladı, o benim oğlumdu. Şerifim, gözleri mercanım, ipek saçlı oğlum benim. Seni çok seviyorum.
