16 Ekim 2010, Cumartesi
saat: 16:26
yeterince zaman geçtikten sonra anlar insan, yeterince zaman önce yaptığı, yapmaktan keyif aldığı ve yapmaktan
keyif aldığını hatırladığı şeyleri yapmayı bıraktığını.
denizin her haftasonundaki ısrarını bu haftasonu karşılıksız bırakmayışımdır bu farkına varışımın sebebini
öğrendiğim.
hayat ne garip sokaklar ağaçlar falan..diye yürürken buldum kendimi, yine kendimi sevdiğim ve sevenler de olur
diye serotonin salgılayarak aldığım ve yine salgılayarak giydiğim cekedimi, gömleğimi giyip yağmurdan yeni yeni
kurumaya başlamış hafif serin bi ekim akşamıydı.ki çok uzun zamandır özlediğim bi kadın gibiydi tüm şehir.
bütün o salgılanan hormonların da etkisiyle güle oynaya yürünen yol bi noktada meşhur teşvikiye caminin yanından
uzanıyordu ve kocaman kahkahalarla 'vasiyetimdir burdan öğle namazıyla kaldırmazsanız beni hakkımı helal etmem'
cümleleriyle geçilen bi yol olmuştu.
dönüp bi baktım karanlık avlusuna, gülümseyerek umarım daha vardır buraya gelmeye diyip kahkahayla bağladım
soğukluğunu avlunun.
bi mekandan başka bi mekana geçerken sadece aradaki taksiydi bütün bi ruh halini değiştirebilen,daha doğrusu
taksinin minik radyosundan yükselen o sesler.
bütün o koca şehre adapte olmuş,törpülenmiş,yer yer kirlenmiş bazen de zevklenmiş,yerde sürünmekten bi gökyüzü
seviyesine kadar yükselmiş ruhunu insanın,oraya hiç gelmediği anki hayatından karelerle taksi camından dışarıdaki
dünyaya bakarken bulduran kendini.
her insanın keşke hep orda kalsaydım, o minik şehir ve basit hayatımla dediği noktaydı o.ve adım gibi eminim ki
kendi isteğiyle elde etmesi ve yaşaması bi o kadar zor olan ve zaten kendiliğinden oluştuğunda bu kadar etkili bi
zaman yolculuğuna dönüşen bi andı aslında.bi yandan da etine hareket veren ruhunun yaşanmışlıklarını hala
kaybetmediğinin sağlamasıydı o uzun olmayan ama kısa da sayılamayacak taksi yolculuğu.klasik melankoli temalı bi
yazı kalıbına vurulduğunda, yolculuğun yorgunluğundan da kaynaklı buruk büyük özlemli bi gülümseyişle bitti
yoculuk 'sağda inelim' sesiyle.sonra gördüklerinin ve gördüklerinin hala içinde saklı sahibi oluşundan gelen
kocaman bi sırıtışla karıştım kalabalığına sokağın.
acı ama gerçek sıfatlı sonucu ise gecenin,eğer özgürse ruhun ve yeterliyse yaşama tutkun, sevdiğin, prangandır
aslında...
(the boy is fiction-tomorrow not today)
