17 Ekim 2010, Pazar
saat: 19:52
Bugün çocukluğumun geçtiği mahalleye gittim, 10 ay oldu oradan taşınalı 10 ayda asker olan arkadaşlarım sümüklü hallerini hatırladığım çocuklar arabalarla fink atıyorlardı etrafta.Zaman su gibi akar dediklerinde kıçımız döner mahallede top oynayıp cam kırmaya devam ederdik sanırım vurdumduymazlığım küçüklüğümden beri yakamı bırakmadı.Kim görse o Muratım gelmiş gelsene bize yemek yiyelim dediler sevilmek güzel birşeymiş o kadar cam kırardım araba aynası indirirdim ama hep efendi çocuk olarak lanse edilirdim çok yaramaz olmama rağmen.
Annemle babam yine atıştılar ki annem her zamanki gibi yine haklıydı, babam artık çekilmez bir adam oldu sanki annemin eşi değil rakibi gibi davranıyor huysuz keçi çekilmiyor artık, dün gece uyuz oldum bir insan sürekli zap yapar mı tvde yahu? Ona bakınca psikolojim bozulmadı değil hani o yaşa gelince ya bende böyle olursam diye.
Yarın pazartesi dolayısıyla iş gününün en sevmediğim günü,bunalıma girerim çarşambaya kadar:) 29 Ekimin gelmesini bekliyorum cuma gününe denk gelmesi güzel bir husus 3 gün tatil demek buda param olursa eğer adada kalmayı planlıyorum.
Biraz rötarlı olacak ama günün sözü;
Tedariksiz sıçmaya giden domala domala taş arar:)
Günün şarkısı;
fizy.com/#s/1m1jse
Hastayım bu hatunun sesine...
