17 Ekim 2010, Pazar
saat: 22:52
Telefonu her açışımda cerenin sesini duyamadığım zaman ki hayal kırıklığımı bana birisi açıklayabilir mi?
Yeni birisi varken,ve bu kişiye özlediğimi söyleyebiliyorken(bunu yalandan söyleyemeyeceğimi bilmen gerekiyor orospu çocuğu! insanlara asla hissetmediğim birşeyi söylemedim şimdiye kadar) neden her telefonu açışımda kulağıma ve kalbime hiç tanıdık gelmeyen sesi duyduğumda üzülüyorum ben? Aradığıma pişman oluyorum günlük.
Ben çok özlüyorum galiba onu. Ve bildiğin gibi bir sevgi değildi bu.
Bir insanın sevemeyeceği kadar sevdim. Lanet olası gerizekalı sen bunu hak etmemiştin aslında.
Seni bir babanın kızını sevdiği gibi sevdim salak. Sen hak etmesen bile.
Kalbime yabancı başka sesler. Koyamıyorum kimseyi yerine. Nasıl kurtulucam ben bu işkenceden tanrım?...
Bu kadar çaresiz olmamıştım hiç...Şu an mesaj atmamak için o kadar zor tutuyorum ki...
Benimdi o bunu algılayabilir misin? Bunu tasarlayabilir misin? Nefesini bilirdim. Kalbi benimdi. Düşünceleri benimdi. Gözleri benimdi.
Ve her bir hatırası,her bir noktası benimdi. Bizdik. Biz bir bütündük.
Bu bütünü kimin bozabileceğini hiç bilmiyorum. Ama bildiğim birşey varsa bu iş artık hastalıklı bir hal aldı. Ve ben aralıkta 2 yıl olmasına rağmen hiç bir şekilde kopamadığımıza inanmaya başlıyorum.
Allahın belası sen benim ölümüm olacaksın...
