18 Ekim 2010, Pazartesi
saat: 09:47
çok zor bi geceydi, başka zaman bu kadar kırılmazdım belki ama çok saçma bi dönem geçiriyorum zaten.
sabah kalktım,valizimi hazırladım,içine takım elbise,topuklu ayakkabı,makyaj malzemeleri,bir sürü kişisel bakım ıvır zıvırı doldurdum, oysa canım en paspal pijamalarımı giyip evde yalnızbaşıma oturmak istiyor.akşam da yunanlı adam gelcek beraber bilecik'e gicez:( oysa bugün hiç uyanmasaydım,evde kalsaydım yataktan bile çıkmadan tüm gün uyusaydım, dışarda olup bitenler beni ilgilendirmiyor hiç,korkunç bi ruh hali içerisindeyim...
bu erkekler napmaya çalışıyo anlamıyorum artık.haftalarca aramalar,sormalar,mesajlar,sabah uyandırmalar,planlar,organizasyonlar...bunlara rağmen bi ilişki beklentim falan yoktu hiç.başıma gelebilecek herşeyi,bunca çabanın ardından hiçbişey çıkmayabileceğini biliyorum.Bu haftasonu iş için diyerek çıkıp geldi,cuma cumartesi herşey iyi güzel eğlendik falan da dün gece neydi öyle ya?
yani özgüvenimi azaltmak,kendimi değersiz hissetmem için miydi ki bunlar?herşeye uyuz oldum ses tonuna,özür dileme şekline,yalan söylediğini hissetmeme, saçma sapan bahanesine,beceriksizliğine...kalktım gittim salondaki kanepede uyudum,sabah 4'te kalkıp uçağına gitti neyse ki.
sabah 4'te tepeme gelip hala özür falan diliyodu ya,düşündükçe sinirleniyorum.samimiyetsiz yaratık.
