26 Nisan 2014, Cumartesi
saat: 00:32


Dün gece bir anda nesneler parlamaya başladı, dünya cıvıl cıvıl bir hale dönüştü. Ne zaman kafam netlesem bir konuda, bütün dünyam suluboyayla boyanıyor. Bir insanı -ki bu insanın en ufak güzel bir getirisi yok- geride bırakıp gaza basmanın güzelliği. Bencilce mi? Kesinlikle hayır, birbirine iyi,kötü,güzel,çirkin hiçbir şey ama hiçbir şey veremeyen iki insan birbirlerinin zamanını çalmamalılar. Ah zaman ne kadar da kıymetli.

Ama bu sabah aynı renklerle uyanamadım güne, uykusuz ve yorgundum. Biraz hayat dursa ve ben biraz nefes alabilsem ne kadar iyi olurdu. O günlerde gelecek, şu an koşturmacaya devam etmekten başka bir çıkar yolum yok. Bütün yorgunluğuma rağmen bir kaç güzel kahkaha bütün kasvetini süpürüyor insanın. Sonra sadece tanıdık bir adam gözlerinin içine bakıyor ve senin onu anlamanı istiyor, bir arkadaş sadece, beklenmedik bir durum, şaşırtıcı ama insan kendisini güzel hissediyor. Sonra bütün enerjin bitmiş, toplamda 200km yol gidip gelmişsin bütün gün, kafanın içinde ders notları, makine sesleri çınlıyor. Tek derdin kendini yatağa atıp uyumak. Ama bir mesaj geliyor, senin için bişi yaptım diyor. Origamiden küçük bir çiçek sepeti, insan gülümsemeden edemiyor.

istanbul
hosting