27 Nisan 2014, Pazar
saat: 19:45


Kendimle mesajlaşma vol. bilmem kaç...


Bu filmi yıllar önce seyretmiştim. Muhtemelen deli gibi yemek yedikleri sahneden sonra yarım bırakmışım. Yoksa bu efsanevi sonu kesinlikle hatırlardım. O hissi sadece bir saniye düşünmek bile piç gibi ortada bıraktı beni. En depresif zamanlarda izlenecekler listesine girer bu yapıt. Aynı zamanda silkelenmeyi sağlar. Hoş ben hala gözümden bir damla akacakmış gibi ama akamayan durumdayım ama beni dahil etmemek lazım çoğu genellemeye.

Aslına bakarsan o bir damla aksın istemiyorum. Arada kalması ayrı bir tat veriyor. Bana kimsenin bilmediği bir şey söyle repliğini görünce de gülümsedim. O repliği kendi kendime yazmadığım bir zaman bir kadına sormalıyım. Soğuk filmleri seviyorum, ayrı bir seviyorum.
Şimdi bu şarkıya saracağım bir süre;



Sözde tanımadığım bilmediğim birine kilometrelerce yazabileceğimi de görüyorum. Samantha gibi bişey olursan işim var benim. Zaten
bu filmin fikir babasına da ayrıca saygı duyasım geldi. Böyle insanlara felaket imreniyorum. Hatta diyorum bazen benim de böyle fırsatlarım olsaydı da ben de böyle fikirler üretseydim... Sonra sabah oluyor işte saçma bir düzenin içinde kaybolurken buluyorum kendimi. Sekiz saniye gülüşlerim gibi sekiz saniye hayallerim de oluyor. Hoş sekiz saniye gülüşlerimi anlatmadım ama bildiğini/anladığını var sayıyorum.

Hani insanlar tanrıyla konuşur ya bir yerlere seslerini duyurmaya çalışır bu da benzer durum benim için. Biri görecek ama kim olduğunu bilmiyorum. Ama bunları göreceğini biliyorum havaya gitmiyor laflarım
bir tur sigara ve müzik daha yapayım, uyumaya çalışırım ondan sonra. Aslında dışarı çıkıp saatlerce salak gibi yürümek istiyorum ama ya da saatlerce yürüyen birini çekmek istiyorum bu müzik eşliğinde. İkinci sekiz saniyem doldu sanırım.


Deli gibi uzaklaşmak istiyorum ya da yalnızlığın dibine vurmak istiyorum
ama bana muhtaç insanlar var yapamıyorum. Bazen onların öldüğünü ve rahat ettiğimi düşünüyorum. Şerefsiz olduğum düşünceler bunlar ama ne yapayım geliyor işte lanet aklıma. Şarkı bitti ama sigaramı yakamadım daha.. Bir tur daha?
Peki, insanları kıramıyorum ben. Aslında çok acımasız olduğum zamanlar oluyor. Şimdi kendimi kırmayım dedim sadece. Yaklaşık 20 dakikadır kendimle konuşuyorum farkındasın sende. Yok daha yatmadım da
sigaranın müzikle dans edişini izliyordum. Muhteşem bir şarkı bu. Müziği o kadar etkiledi ki ruhumu, sözlerine bakmaya gerek bile duymadım. Ruhuma böyle girdiyse bu şarkı, sözlerinin kötü olması imkansız.

Adam yatakta ağlarken arkadaşı aklına geldi sanırım. Aklına ne geldi diye düşünüyordum ben de onu itiraf edene kadar. O ayrıntıyı bile unutmadılar sonradan verdiler. Yok ya ben bu hayata ait değilim
kendime güzel bi şaka yapıyorum sanırım...
see u another life

istanbul
hosting