|
29 Nisan 2014, Salı
saat: 02:02
Geri dönmeyi iple çeker oldum iyi mi? Gitarımı evimin bas köşesine koyacağım. Benim herseyim olacak o :) sarılacağım ona sevgiyle. Evimin çiçeği olacak. Bir tanem olacak. Ne güzel seyler çalacağız onunla :) Bugün bir arkadaşla konuştuk epey fikir verdi. Seçemiyorum hangisi benim bebeğim olacak. Sonra da pedallara gelecek sıra yavaş yavaş. Tek tek sececeğim onları, tek tek toplayacağım onları. Sonra çok güzel bir motorum olacak. Ellerimle temizleyeceğim onu da. Beraber ne güzel de dolaşacağız! Ne güzel bie ikili olacağız onunla. Beraber yollar asacağız. O beni dinleyecek ben onu. Hayatta en buyuk iletişim susmak degil mıdır zaten? Susmak ne kadar da buyuk bir hitabet degil mi esasında? Sahi gittikçe daha çok susar oldum. Bir insanla oturup susabiliyorsan veya susmasına katlanabiliyorsan konuşmalar o zaman tadından yenmez mi? Susmak... Ne buyuk bir hikaye. --------------- Kendi kendime kalmaya alıştım galiba. Kendimi sevmeye başlıyorum sanırım. Eskiden çok korkardim kendimden. Yüzleşmekten, kendimi dinlemekten. Guzelmis la benim muhabbetim esasında :) Artık dışarı çıkmak zor gelmeye başladı. Başkalarıyla yaptıgım seyler kendimle yaptıgım kadar zevk vermemeye başladı. Galiba insanlar büyüdükçe herkes kendi kabuğuna çekiliyor. Bunun açıklaması bu. Lisanstaki veyahut okuldaki o arkadaşlıklar kalmıyor yıllar geçtikçe... Herkes kendi derdine düşüyor. Çok ilginc. Yılların sokak cocugu mattheus evde oturmayı sevmeye başladı. Bu benim hayatımın dönüm noktası diyebilirim gercekten. İnsan kendini sevebilirmiş. | ||
|
|
||