|
29 Nisan 2014, Salı
saat: 03:11
bazen öle geliyor ki! dünyanın altı üstüne gelmiş! omuzlarımda taşıyabileceğimden çok daha fazla yük var! zaman geçmek bilmeyecek kadar uzun ve zorlu! geçmiş fazlasıyla harab edici! düşünmek bile hastalıklı... bulutlar... tüm bu düşünceler sadece 1 sn varlığını hatırlayarak yok oluyor! bir anda şükürle doluyorum! sabretmeyi öğreniyorum... çok zor bir hafta geçirdim! tahrip edici olaylar hep olmuştur! belkide hiç birisi bu kadar kalbimi parçalamadı! bukadar ağır gelmedi! 3 gün boyunca duraksamadan ağladım. finalde bünyem bithap düştü ve hasta oldum. geçen haftayla ilgili hiç bir şey hatırlayasım yok... ama evimize gidip, "hangi yol sahile çıkar?" derken, kurduğumuz hayallerle birbirimize sarılmamız, çimlerde yuvarlanıp gökyüzüne dalmamız... işte bu benim tutunmamı sağlayan... dünyada hiç bir varlığa bukadar bağlandığımı hatırlamıyorum. kimse bukadar ben olmadı şu hayatta! varlığımı kucaklamadı. kalbim bukadar sevmeye alışık değil! tabi sevilmeyede. tarifi olmayan bir duygu bu! belki aşk bile tanımlamıyor içimdeki "o"nu! bu ara hayat zor ve anlamsız... beklenenler... yapmak zorunda olduklarım vs... bir süre daha başkaları için yaşamak zorunda olduğum kesin... bu düşünceyi uzaklaştırmak için yeterince hayal kurup konsantre olamıyorum... neyse.. güzel günler yakında! her şeye rağmen mutluyum! çok şükür! | ||
|
|
||